Vaste kunstenaars

Roeland van der Kley

 

Escape - 70 x 100 cm, Olieverf op heel linnen, Met lijst € 2.450,-

 

Dit schilderij dat gaat over een mooie jonge dame die in het kasteel van de prins woont.

Ze heeft alles wat haar hart begeert, maar is doodongelukkig. De reden daarvan is dat ze geen eigen leven kan leiden. Als ze dat beseft besluit ze te ontsnappen uit het kasteel van de prins. Om dat te doen vraagt ze hem de allerlangste jurk voor haar te kopen die er op aarde bestaat. De prins doet dat en zo klimt ze door het kleine venster van haar torentje en laat ze zich aan haar enorm lange jurk afzakken tot ze eindelijk buiten het kasteel staat. Dan beseft ze dat ze niet weet wat ze moet gaan doen. Waar moet ze naar toe? Ze zit aan haar jurk vast. Ze is vergeten een schaar mee te nemen om die los te knippen. Teruggaan is geen optie. Dan zit er niks anders op dan de jurk uit te trekken, achter te laten, en naakt de wijde wereld in te lopen. De onzekerheid tegemoet. Kwetsbaar, maar vastberaden.

Roeland van der Kley

 

Transportfietser op Tiengemeten -  50 x 150 cm, Olieverf op heel linnen, Met lijst € 2.750,-

 

Het had net zo goed in Hoek kunnen zijn, waar ik woon, maar het is Tiengemeten.

Het is een universeel Hollands landschap, waar ik zo van onder de indruk ben.

Dat ingetogene. Rechte lijnen, strakke vlakken, een horizon die slechts uit een streep bestaat en de lucht.

Een kluitje boerderijen bij elkaar. Als een smurfendorp.

Dit schilderij maakte ik naar aanleiding van een fijne dag op eiland Tiengemeten.

Als fanatiek moestuinder ging ik daar bij een boer langs om zaad te halen van een bijzonder bloemkool ras.

Ik kreeg van de beste man ook nog een knots van een bloemkool mee. Als je goed kijkt zie je die liggen in de krat op de fiets.

Dit werk behoort tot een van mijn favoriete werken. Om die reden staat het ook bovenaan mijn site.

 

 

Roeland van der Kley

 

Zondagse kool - 40x60 cm, Olieverf op heel linnen, Met lijst € 2.250,-,  (Krijgt nog een andere lijst)

 

De Zondagsrust was een heilig begrip bij ons thuis. Wie zich er niet aan hield kwam in de hel terecht en daar zou je eeuwig branden in het vagevuur. Ik kon dat, als fantasierijk kind, in beelden voor me zien en ik kon me geen ergere verschrikking voorstellen. Ik zag de Kerk ook

als een instituut van boze boeken, donderpreken en duisternis. Mijn vader hield zich doorgaans aan dat gebod om Zondags niets te doen, maar soms was het hem ook te gortig en ging hij iets te eten halen van het land of de moestuin. Er moest tenslotte ook gegeten worden en daar kon God geen bezwaar tegen hebben. Dat hij dan ook nog even ging schoffelen, harken, snoeien, etcetera moest God dan maar voor lief nemen. Het zijn herinneringen die ik nu koester. De Zondagsrust zit er bij mij nog steeds ingebakken. Niet dat ik vroom naar de kerk ga en Zondag niets doe, maar ik zal het niet in mijn hoofd halen om op Zondag, bijvoorbeeld, gras te maaien. Lawaai maken is op Zondag nog steeds een taboe.

Toen ik eens fotoʼs stond te maken van mijn Axels boeren kostuum moest ik terugdenken aan mijn vader. Ik had een kool in mijn handen voor het avondeten en ineens besloot ik dat eens te gaan schilderen om het voor eeuwig vast te leggen. De Zondagse kool. Een beladen geschiedenis die nog steeds ergens in mijn achterhoofd zit opgeslagen.

Roeland van der Kley


In het kort iets over mijzelf.


Al vanaf het moment dat ik besloot om definitief schilder te worden, dat moet ergens in de jaren ’80 zijn geweest, was het me ook duidelijk dat het werk wat ik zou gaan maken klassiek zou zijn en dat ik zou gaan werken vanuit het traditionele atelier. Dat betekent, werken als mijn voorgangers in olieverf op doek of paneel en met alle wetmatigheden uit het verleden. Daarnaast was ik me zeer bewust van mijn taak als kunstenaar om discussies los te gaan maken die door niemand losgemaakt zouden worden. Dat wil niet zeggen dat al mijn schilderijen een stichtend karakter hebben, maar een groot deel daarvan gaat wel degelijk over onderwerpen die overdacht dienen te worden door een zo breed mogelijk publiek. Naar mijn mening is alleen met realisme een dergelijk breed publiek te bereiken. De ontoegankelijkheid van abstractie en contemporary art is slechts toegankelijk voor een kleine groep liefhebbers. Daarmee kun je het grote publiek (lees de gewone man) niet of nauwelijks bereiken. Dat spoor verliet ik al meteen nadat ik tot de slotsom was gekomen dat de academie voor beeldende kunst, die ik toen volgde, niet kon voorzien in mijn toekomstwensen.

Mijn wens om realistisch te werken komt ook voort uit de bewondering die ik nu eenmaal heb voor meesters uit het verleden van vóór de introductie van het modernisme, zoals John Singer Sargent, Laurence Alma Tadema en Frans Hals. Maar ook magisch realistische schilders als Dalí, Carel Willink, Pyke Koch en Joop Moesman behoorden tot mijn voorbeelden.

Dorpsgezicht in Hoek

Gerucht uit de Bontehondstraat